Illmatic wszedł na zbyt 19 kwietnia 1994 roku. Wszystkie prasa periodyczna muzyczne oceniły go wysoko. Od The Source otrzymał ocenę 5 na 5, co nie zdarzyło się w życiu wcześniej. Sprzedaż nie szła toż do wnętrza parze z uznaniem artystycznym. Słabo radziły sobie single: "It Ain't Hard to Tell", "The World Is Yours", "One Love". Wytwórnia miała zbytnio złe Esco, że do wnętrza odróżnieniu do Notoriousa nie potrafił utworzyć utworów, które byłyby zdatne do użytku komercyjnego. Stało się to powodem pewnej niechęci do ówczesnego króla Nowego Jorku. W sprzedaży lepiej radził sobie również Tical, tymczasem w najwyższym stopniu Illmatic był przygniatany wskroś g-funk np. Doggystyle. Co ciekawe, debiut Esco zdobył status platynowej płyty wewnątrz grudniu 2001 roku, tuż zanim wydaniem Stillmatic. W tamtym roku sprzedał się w środku liczbie niby 40 000 egzemplarzy, innymi słowy w charakterze na krążek sprzed siedmiu lat wyśmienicie. Mimo początkowego braku euforii audytorium nie zapomniała o tym klasycznym dziele. W sumie płyta na wskroś 19 tygodni był na amerykańskiej liście 200 najlepszych dodatkowo razu jednego znalazł się do wnętrza pierwszej dwudziestce.
Bezpośredni wpływ Nasty wywarł na swoją dzielnicę Queensbridge, która po złotych na rzecz siebie latach 80. ucichła na przeświadczony czas. Sił na legalnej scenie z dobrym skutkiem spróbowały zespoły Mobb Deep także Capone-N-Noreaga. AZ wydał Doe or Die też jako Nas osiągając większe popularność do wnętrza oczach krytyków niż publiczności.
Wielu znanych raperów przyznawało wewnątrz swoich tekstach czyli wywiadach, że Illmatic pył na nich wpływ: The Game, Eminem, Talib Kweli, Canibus, Pelson, Common. Ten świeżo miniony przyznał, że stara się zapraszać niewiele gości na wzór debiutu Esco. Pod wpływem Illmatica byli też znani producenci: Just Blaze również Alchemist. Tak zwane cuty z płyty na swoich kawałkach umieszczali Jay-Z ("Dead Presidents II","Rap Game/Crack Game"), Big L ("Ebonics") także Raekwon ("Sneakers").